Roskilde contest: blog nr. 1Birta Sæmundsdóttir

So I've been counting down the days to Roskilde Festival 2010. I've already been there three times before and am longing - no, craving - to go this year. My friends (who haven't been) ask me:
-Don't you wanna try something new? Some other festival or country? 
Just the fact that they ask these questions shows that they have not been to Roskilde Festival. And my answer to those questions is: Hell no!
But the fact that I'm a poor university student from a country that appears to be slowly sinking, with an currency that almost isn't valid in a make believe game, makes my dream or craving to go for my fourth time almost impossible. My act of desperation to go? Write this blog, in English, so that I can enter a contest to blog from Roskilde Festival (and yes, I should be doing a essay now, due today). I haven't written anything in a year or so, but it's always easy to pick up where you left off.

As I write this I'm listening to, as my writing muse, funnily enough, MUSE. They were announced in December as a first big act to play this year and they may be one of the reasons I'm dying to go to Roskilde. I saw them when they played on Orange in 2007, the rainiest festival from the beginning. They are one of my favorite music acts ever, and I will hopefully hear them play again (perhaps this year...?)

-Birta

Nýtt upphaf?Birta Sæmundsdóttir

Ókei.

Post break up áheiti: Blogga meira!

Seinasta bloggið mitt var upprifjun á árinu 2008. Svo virðist sem árið 2009 ætli að byrja eins, ég og Víkingur erum aftur hætt saman. Nú er allavega eitt víst: Þetta ár mun ekki enda eins svo það er hrikalega spennandi að hugsa um það hvernig fyrsta árið mitt einhleyp, síðan ég var 18 ára gömul, muni verða.

Well. Til þess að vera fullkomlega hreinskilin, þá er ég kannski ekkert ýkt spennt eins og er, hress eða neitt þannig. Það er alltaf sagt að maður muni upplifa ástarsorg allavega einu sinni á ævinni. Það er hvorki það skemmtilegasta né það auðveldasta að upplifa ástarsorg tvisvar útaf sama aðilanum. En ég get núna valið um það að loka mig inni, gráta og vorkenna sjálfri mér, eða halda áfram. Svo ég hef tekið blöndu af hvoru tveggja, vorkenni mér smá, græt smá, held áfram smá. Erfitt að loka sig inni þegar maður er í vinnu svo að ég eiginlega er neydd til þess að hafna þeim valkosti.

Allavega! Fyrst við erum hætt saman (aftur) þá er eyði ég ekki tímanum mínum með kærastanum, eða í símanum að tala við kærastann, eða tala við hann á netinu, nei ókei! Við gerðum það nú ekki líka, vá hvað það hefði verið sorglegt!
Og þar sem ég mun ekki gera það lengur þá hef ég meiri tíma til þess að gera aðra hluti. Ég er bara svo hræðilega léleg í því. Ég er nefninlega orðin svo háð en samt svo leið á Facebook.

Þetta er það sem ég geri þegar ég kveiki á tölvunni minni:

• Fer á netið.
• Þykist vera að lesa fréttirnar á mbl.is sem er upphafssíðan mín. Les lauslega yfir forsíðuna, skrolla niður að fréttum af fólki og les þær meira en aðrar.
• Fer á Facebook og skrái mig inn.
• Kíki kannski á allan póstinn minn líka (hotmail, vinnan og vinnan nr. 2).
• Skoða statusa hjá fólki, sé hverjir voru að taka quiz, hvernig persónuleikar fólk er sem mér er annars sama um (ekki allir, en sama um nokkra þarna vissulega).
• Ýti á profile, útaf engu í rauninni af því að ef eitthvað hefði komið væri rautt flagg við notifications.
• Yti á home, sé hverjir fleiri tóku prófið um það hvernig stelling þau "eru", hvaða sjónvarpspersóna þau "eru", hvað börnin þeirra muni heita o.fl o.fl.
• Skoða hverjir eru online, commenta stundum hjá fólki, ekki jafn oft og margir aðrir.
• Fer í Biggest Brain og reyni að komast í efsta sætið án árangurs, en er ekki langt í burtu.
• Fer í Chain RNX eða eitthvað leikinn. Leiðinlegasti og tilgangslausasti leikur í heimi. Maður ýtir einu sinni á músina og HORFIR á doppurnar hverfa!
• Ýti á home.
• Ýti á profile.
• Fer í leikina.

Ég skil hreinlega ekki alla þá sem nenna að taka þessi fáránlegu próf um hvernig maður er, eða verður. Mér finnst sjálfri skemmtilegt á kvikmyndaquizum, verð keppnissöm þar. Það sem meira er, ég skil ekki að birta ÖLL þau quiz sem fólk er að taka, ég myndi ekki vilja láta alla vita af því að ég tók prófið um það hvaða herbergi lýsir mér best eða ég veit ekki hvað.

Svona í alvöru. Hvað ERUM við að gera á facebook?!

-Birta-

p.s.

• Ég er efst í World Challenge af mínum vinum.
• Ég er fjórða í Biggest Brain af mínum vinum.
• Ég er hræðileg í heimskulegasta leik í heimi, Chain eitthvað. Set aldrei inn hvað ég fæ mörg (fá) stig.
• Ég er Chandler Bing.
• Og Ted Mosby í How I Met Your Mother
  
• Ég er á facebook akkurat núna...

 

Til hamingju með að hafa lifað af árið 2008!!Birta Sæmundsdóttir

Jæja. Nú er komið nýtt ár og það væri kannski skemmtilegt að segja nokkur orð, minnast seinasta árs eilítið.

Humm... hvað stóð uppúr á seinasta ári...?

Jæja. Þannig var árið 2008 hjá mér, í algjöri hnotskurn. Margt skemmtilegt og margt leiðinlegt gerðist. Ég held að ég sé samt komin með minn skerf af óheppni, svona rétt eins og íslenska þjóðin. Ég vona að árið 2009 muni færa okkur öllum lukku, og árið byrjaði vel þar sem ég fann 5000 kall á áramótaballinu. Það þýðir ekkert fyrir fólk að segjast hafa misst hann, it's too late! Ég var að vonast til þess að þessi lukka færði mér fyrsta vinninginn í lottóinu í kvöld, svo var ekki en hún sá til þess að ég gæti fengið einn stærri vinning næsta laugardag, haha.

Það sem framundan er fyrir mig á þessu ári (fyrir utan það að vinna 55 milljónir) er að brillera í Atom, brillera í fjáröflun og 9. bekkjar ferðalagi, fara aftur í tónskólann á saxófónn (er mjööööög spennt), hugsanlega taka mig á líkamlega og fara í einkaþjálfun með mömmu minni. Nei, ekkert hugsanlega, ÖRUGGLEGA (hugsa jákvætt!), fara vonandi til Spánar og fagna sextugsafmæli pabba. Fagna áður fertugsafmæli bróður míns. Fara suður í skóla og verða vonandi sátt við mitt val, sem enn er ekki komið á hreint. Leigja með Víkingi og Bjarma fyrir sunnan, fagna tvítugsafmæli Víkings... skemmta mér vonandi eins mikið með fjölskyldu og vinum mínum og ég gerði árið 2008, án fótbrotsins.

Ég óska ykkur öllum gleðilegs nýs árs, og megi það vera ykkur eins frábært og ég áætla að mitt verði (fyrir utan lottóið, ég ætla að vinna það).

-BirtaS-

Strætóferðin miklaBirta Sæmundsdóttir

Það er ánægjulegt að segja frá því að frá áramótunum og með þessari bloggfærslu hef ég bloggað 20 sinnum. Það mun gera 1,66666667 skipti á mánuði. Stórglæsilegt alveg! Það sem af mér er að frétta er... ekkert! Nill! Nada! - Ég hef nú kannski gert eitthvað síðasta mánuðinn. Ekkert sem kemst í sögubækurnar, ekkert stórfenglegt, en eitthvað hef ég gert.

Ég hef farið alltof oft suður. Fór seinast á STÍL, hönnunar- förðunar og hárgreiðslukeppni félagsmiðstöðva. Stelpunum héðan gekk vel en fengu enginn verðlaun. Þær létu það ekki á sig fá, lærðu af þessari keppni og ætla bara aftur á næsta ári.
Laugardaginn, daginn sem við komum suður, fór ég að hitta litla bróðir minn, sem átti þá afmæli! Hann er því loksins orðinn sjálfráða, TIL HAMINGJU! Eyddi alltof miklum pening í leigubíl til þess að hitta hann, og alltof miklum pening í afmælisgjöfina hans, en það er svo gaman að gefa og gleðja aðra svo fuck it. Ákvað því að fara ekki að eyða enn meiri pening í leigubíl og tók strætó. Bjarmi sagði mér hvaða strætó, sagði að hann tæki stóran hring og blablabla. Ég er nú ekki hálfviti, hef tekið strætó oft áður og svona. En ég rata ekki rassgat í Reykjavík, eins sorglegt og það er nú, 21 árs gömul (þetta er nú samt að koma sko...). Settist í strætóinn og slappaði af, mín stoppistöð var langt í burtu. Fylgdist með ferðum strætósins en það rigndi svo mikið og það var komið myrkur svo ég sá ekkert. Varð nokkuð óviss og fór fram í að spyrja hvar ég ætti að fara út til þess að fara í Fífuna. Smárann. Svarið sem ég fékk: What? Yes, I go to Smáralind. -OOOHHHHHHhhh! Great. Lenti á bílstjóra sem gat ekkert hjálpað mér. Spurði nokkrar litlar stelpur (hversu sad er það?) og þær sögðu að ég væri í réttum vagni. Alltílægi. Settist aftur niður, sá eftir smástund stóra íþróttarheimilið en hugsaði: Hann hlýtur að fara nær, hann á eftir að taka stóra hringinn. Svo fækkaði fólkinu og að lokum varð ég ein í vagninum og komin LAAANGT í burtu frá mínum stað. Reyndi aftur að spyrja kallinn sem varð pirraður á ratleysi mínu og sagði: I only know my route. Next stop is my last stop! -Ókei, takk, sagði ég og fór út, í middle of nowhere. Ég var næstum því búin að hringja á leigubíl en áttaði mig á því að ég vissi ekkert hvar ég væri svo enginn leigubíll gæti fundið mig. Kallinn reykti eina sígarettu, og skipaði mér inní strætó aftur, hann væri að fara aftur af stað. Þá færðist bros yfir mig (í huganum, í alvörunni skammaðist ég mín). Ég labbaði inní strætóinn en kallinn skipaði mér að setjast í fremsta sætið, svo hann gæti "hjálpað" mér! Ég settist þar og allt í einu kom fullt af fólki og þess vegna var ég gráti næst þegar hann fór að benda mér á hinar og þessar stoppistöðvar og spyrja hvort ég ætti við þær. Ég hristi bara hausinn og kom engu hljóði uppúr mér. Ég var að deyja úr skömm! Sá svo íþróttarheimilið og áttaði mig á því að ég var alltof upptekin við hvað ég var sveitó, ég átti að fara út seinast! Svo ég fór út á stoppistöðinni eftir það og LABBAÐI helling tilbaka í grenjandi rigningu.

Hef ákveðið að taka aldrei aftur stræto í Reykjavík, ekki nema ég rati almennilega og strætóbílstjórinn geti sagt mér hvert ég á að fara!

Það sem bætti upp þessa strætóferð frá helvíti voru Sigur Rósar tónleikarnir daginn eftir. Ég og Bjarmi fórum á þessa frábæru, yndislega svölu og skemmtilegu tónleika. Langt síðan ég hafði farið á tónleika og ég skemmti mér alveg konunglega :)

-BirtaS-

(Mæli með) Closer - Kings of LeonBirta Sæmundsdóttir

Það er löngu orðið opinbert að ég er orðin lélegasti bloggari mannkynssögunnar... eða kannski ekki, það eru nokkrir til sem eru verri en ég. Eins og með allt annað er ég með frábærar afsakanir, eins og:
a) ég á ekki tölvu og verð þess vegna að stelast í mömmu tölvu, eða inní herbergið hans Sveins Fannars í tölvuna hans Bjarts.
b) ég hef aldrei neitt skemmtilegt að segja þegar ég hugsa um að fara að blogga.
c) Ég er waaaaayy to busy að horfa á Sex and the City og eiga mér EKKERT líf fyrir utan vinnu!

Þarna hafið þið það. Ég fékk Sex and the City safnið í afmælisgjöf og hef eiginlega ekki hætt að horfa á það síðan. En takið eftir, það er þegar Víkingur er ekki hjá mér og þegar ég er ekki að vinna. Þegar Víkingur er hjá mér horfum við á þætti sem við fáum lánaða af veraldavefnum og það eru sérstaklega Chuck og Reaper. Mæli eindregið með Reaper sem eru með fyndnustu þættir sem ég hef séð undanfarið, ásamt Chuck að sjálfsögðu!

Ég er búin að fara tvisvar suður seinustu tvær helgar. Það er óhætt að segja að ég er komin með pínu ógeð á að fara suður, ég sem fyrir nokkrum árum fór einu sinni á ári í borgina. Fyrra skiptið var vegna vinnu, en ég var beðin, ásamt Grími kennara, að taka þátt í Þjóðleik, sem er samstarfverkefni Þjóðleikhússins og skóla á Austurlandi. Við fórum á námskeið í Þjóðleikhúsinu, fengum að skoða okkur um og ég persónlega lærði helling. Fengum líka að frímiða á leikrit. Ég bauð Bjarma með mér. Á leikritinu leið mér illa, ég fékk svo mikið samviskubit yfir því að hafa dregið Bjarma með mér á þennan hrylling!! Ég tala ekki leikhúsmál. Ég get ekki sagt að það hafi verið slæmt eða gott... Ég get hins vegar sagt að ég skemmti mér ekki því ég skyldi ekki RASSGAT í því! Ég get ekki einu sinni sagt fólki um hvað það er! Kannski er það ég (og Bjarmi, Kata, Villi, Bríet...) en ég verð líklegast að fá að vita plottið, hvað allt þetta rugl snerist um, til hvers þetta var þarna allt saman. Og ég kenni sjónvarpinu um. Allir spennuþættir, C.S.I. og það stuff. Maður fær alltaf að vita plottið í endann. Af og til fáum við að vita það í þættinum á eftir. Maður er aldrei látinn sitja eftir fyrir framan sjónvarpið og hugsa: "WADD???!" -Til þess eru mjög sérstakar bíómyndir! Þegar maður er orðinn svona heimskur yfir endalausu sjónvarpsglápi (sem virðist vera miðpunktur bloggsins) þá vill maður fá svörin uppí hendurnar. Ég nenni ekki að pæla í þessu daginn eftir.

Eftir leikritið fórum við Bjarmi á Burn After Reading og þar náðum við að gleyma hryllingnum, að mestu... mæli með myndinni. Maður fær svörin í henni :)

---

Seinustu helgi fór ég í skemmtanaferð. First buisness, then pleasure. Ég og Víkingur ætluðum að eiga kósy helgi frá öllu, ég var í vetrafríi, við leigðum íbúð og versluðum. Og auðvitað fór það þannig að þegar við fórum suður (í fyrsta skipti saman by the way), var fjölskyldan mín þarna... OG fjölskyldan hans! Svo hefðum við viljað vera ein hefði verið sterkur leikur að vera fyrir austan. En þetta var fínasta ferð. Fórum í leikhús, á Fló á Skinni. Hryllingsleikritið fældi mig sem betur fer ekki frá leikhúsum. Fló á Skinni var mjög fyndið og skemmtilegt. Fórum í bíó, eyddum alltof miklum peningi í kreppunni, fékk mér meðal annars tattoo.

En sem betur fer er ég búin með borgina... þangað til 22. nóvember. Þá fer ég suður á STÍL með þremur stelpum sem unnu í ATOM. Semsagt: fyrst buisness, svo pleasure, aftur buisness... og svo Sigur Rós 23. nóvember = pleasure.

-BirtaS-

...ég fer aaaaaaaaalveg að nenna að setja inn myndir af nýja dúinu fyrir þá sem ekki hafa séð.

(Mæli með) Kids - MGMTBirta Sæmundsdóttir

Orðin 21 árs og er ekki lengur að spá í það hvort ég sé fullorðin eða barn. Ég held að það fari ekki fyrr en ég verð þrítug eða fertug.

Þessi efnahagsmál og allt það sem er að fara til andskotans í þessu þjóðfélagi er að fara með mig. Ástandið er ekki að fara með mig, bara það að reyna að fylgjast með, hvað í andskotanum gerðist á einni nóttu og hvað gerðist 10 mínútum eftir það. Ég reyni nefninlega, nú meira en nokkurn tímann áður, að fylgjast með. Mér finnst að eftir fréttatímana ætti að vera fréttatími fyrir krakkana og þá sem eru með lægri greindarvísitölur. Svona eins og þessi eina blaðsíða í Mogganum þar sem öll orð eru skipt niður með band-striki svo að ein-fald-asta fólk geti lesið  ó-merki-leg-ustu fréttir. Þið vitið vonandi hvað ég á við. Mér finnst langbest að hlusta á fólk sem talar við okkur almenninginn á mannamáli - ég vil reyna að skilja!

Þessi kreppa hefur nefninlega sett strik í reikninginn hjá mér. Hlutabréfið mitt í Landsbankanum er nú gufað upp, úr minni eigu og ég verð bara að bíða og sjá hvað gerist hjá mér. Ég hef nú átt þetta bréf í rúm 7 ár, síðan ég fermdist. Það var búið að ávaxta sig og ég vil meina að ég hafi fengið slæm ráð frá mínum ráðgjöfum. Ég spurði nefninlega mömmu mína hvort ég ætti ekki að selja bréfið mitt í sumar þegar ég sá að það var orðið að einhverjum 15-20 þúsund kalli. Ráðgjafinn minn (mamma) mælti ekki með því og nú er það allt glatað!!

En þó að það sé kreppa á Íslandi og í öllum heiminum mátti ekki sjá það heima hjá mér í gær. Ég sá um afmælismatinn, mamma hjálpaði til með forréttinn en ég sá um rest. Vorum með í forrétt steiktan hörpudisk vafinn reyktum laxi í hvítvínshlaupi. Í aðalrétt voru kjúklingabringur með kúskús og einhverri lime sósu og í eftirrétt var að sjálfsögðu eftirlæti Báru. Allt dásamlega gott, og afgangur af kjúklingnum í nesti í morgun.

Kreppa hvað??

-BirtaS-

Fullorðið barn??Birta Sæmundsdóttir

Ég heyrði í gær að barn í skólanum og foreldri hefðu rökrætt heima hjá sér hvort ég væri stelpa eða kona. Að sjálfsögðu sagði foreldrið að ég væri stelpa á meðan barnið hélt því fram að ég væri kona. Ein stelpa spurði mig hvort ég ætti börn, ég sagði henni að ég væri nú sjálf barn, hefði ekkert að gera með það að eignast þau. Henni fannst ég vera mjög fullorðinsleg.
Þetta kemur mér á óvart. Þegar ég horfi í spegil sé ég ekki fullorðna konu þó ég verði nú 21 í næstu viku. Ég klæði mig ekki fullorðinslega, ég haga mér ekkert ofsalega fullorðinslega, ég er ekki með fullorðinslega hugsanir. Well, sumar hugsanir hæfa nú tæplega börnum...

...

......

Nóg um það!

Þegar ég var yngri gat ég ekki beðið eftir því að verða jafngömul og þessi og hinn sem voru kannski tveimur til þremur árum eldri en ég. Um leið og ég varð það gömul fannst mér ég alltaf jafn óþroskuð og jafn mikill krakki. Þá var ekki lengur töff að vera orðin sextán, eða átján. Þá langaði mig að vera tuttugu. Ég veit ekki af hverju ég hugsa svona. Kannski á mér alltaf eftir að finnast ég vera barn. Er það ekki ýkt sorglegt??

5 ástæður yfir því af hverju ég er ekki orðin fullorðin kona:

1. Ég set húfuna mína og aukayfirhafnir ennþá inn í ermina á úlpunni þegar ég hengi hana upp.
2. Ég bý ennþá hjá mömmu minni og pabba.
3. Ég interacta ekki vel með ekta fullorðnu fólki, því sem er 10-20 árum eldri en ég. Hvað þá fólki sem er enn eldra.
4. Ég fæ ennþá í skóinn frá Kertasníki
5. Ég get haldið uppi samræðum við krakka í 2. bekk um Disney teiknimyndir.

-BirtaS-

Ruslpóstar og veggfóðrunBirta Sæmundsdóttir

Þeir eru alltaf svo frumlegir, ruslpóstarnir. Ég opna þá svosem aldrei. Ég veit ekki hvað kemur upp um þá. "Turn your banana into a steel pole", "organic solutions to small size peckers". Og þetta eru bara þeir póstar sem koma inná vinnumailið mitt. Ég fæ aldrei svona djúsí póst í persónulega póstinn minn. Þar eru bara einhverjar fyrirsjáanlegar viagra auglýsingar. Mér finnst gaman að hugsa til þess að starfsmaðurinn á undan mér hér í Atom hafi verið alvarlega kinkí og alltaf á einhverjum sorasíðum og þar af leiðandi skráð sig á fréttablað síðanna. En ég veit hver var hér í Atom á undan mér og ég veit, eða vona, að þetta sé ekki satt.

Anywho!

Var að veggfóðra herbergið mitt. Einn vegg af því. Ég gerði mér grein fyrir því að það væri ekki piece of cake, en hvern grunaði að þetta væri svona mikið mál?! Kannski var þetta ekki mikið mál. Ég fæ pabba bara alltaf til þess að hjálpa mér og þegar hann er orðinn pirraður á hlutnum sem hann er að gera (bora göt í leiðinlega veggi hjá mér sem gerist oft þar sem ég vil breyta mjög reglulega til í herberginu mínu), þá blótar hann í sand og ösku. Það er alltaf það sama: Helvítis, andskotans djöfulsins! Hann hrópar það ekki svo mikið, heldur muldrar þetta. Hann er náttúrulega fyrirmynd og vill ekki ala mig upp í svona dónaskap. Ég blóta aldrei. Pabbi minn hjálpar mér alltaf og við veggfóðruðum saman. Þetta var klístrað og veggfóðrið ekki það besta í gæðum, rifnaði og svona... Pabbi er náttúrulega svo sniðugur að hann finnur eldhúsáhöldin til þess að hræra límið. Notaði salatskálina undir límið sjálft. Ég sagði við hann að við ættum að drífa okkur að klára áður en mamma kæmi heim, svo hún tæki ekki eftir því að við værum að misnota skálina. Pabbi fussaði en ég þekki mömmu og hún minntist á þetta, samt ekki í reiðum tón eða neitt.
En núna er allur veggurinn búinn og herbergið mitt er næstum alveg eins og ég vil hafa það. Ég þarf bara að láta pabba bora nokkur göt í viðbót!

-BirtaS-

p.s Er að lesa High Fidelity. Um leið og ég klára hana ætla ég að skella spólunni í tækið og horfa á myndina í hundraðasta skipti. Er að freistast til þess að búa til topp 5 lista í blogginu. Horfið á myndina og þá skiljið þið. Eða lesið bókina.

HOLY SMOKES!!Birta Sæmundsdóttir

Taaaalandi um að vera latur bloggari! Ég vildi að ég væri eins og allir moggabloggararnir. Bloggandi við hverja einustu frétt sem kemur á vefinn, um það hversu mikilvæg hún er eða er ekki, gagnrýnandi fréttamennskuna, blaðamennina eða fólkið sem fréttina varðar. NOT! -Ég geri það bara í hljóði, tuðandi með sjálfri mér. Glætan að ég nennti að hafa fólk kommentandi á bloggið mitt, um hversu fáfróð og vitlaus ég er. Ég veit það alveg nú þegar!!

Margt hefur gerst í sumar... og þetta var bara andskoti fínt sumar, að vissu leyti. Letinginn ég fékk að sleppa mestmegnis frá vinnu, hafði þjóna sem stjönuðu í kringum rassgatið á mér allan daginn. Hver vill það ekki?? Ég vildi reyndar, þegar ég hugsa um það, að ég hefði haft þetta OG geta labbað og farið mínar leiðir. Nú þegar ég er laus við hækjur og get gert hluti sjálf er ekki sjéns að fá fólk hér á bæ til þess að gera mér greiða. SUCKS!!

Anyways. Bloggaði bara til þess að segja að ég er ekki dauð og ég er ekki búin að gleyma passwordinu mínu á bloggsíðuna. Þar sem haustið og veturinn er tíminn til þess að gera ekki rassgat, þá mun ég blogga (vonandi) og vera dugleg við það eins og allt annað sem ég ætla að vera dugleg við (guð hjálpi mér)...

Kv. BirtaS

Byrjunin á mínu sumri...Birta Sæmundsdóttir

Ég hef EEEEKKERT að gera og nægan tíma á minni könnu en hreinlega nenni aldrei að blogga - veit ekki af hverju. Þegar maður hefur ekkert sérstakt að gera verður maður hreinlega latur. Með veðrið eins og það hefur verið hér í Neskaupstað; rok, rigning, þoka... bætist við þunglyndi. Og þar sem ég veit að á Hróarskeldu þar sem ég Á að vera, er frábært veður, þá kemur biturleikinn inní.

Leti + þunglyndi + biturleiki = GEÐVEIKI!

Ég ætlaði víst að segja söguna af því hvernig ég brotnaði, semsagt, hvernig ég nákvæmlega fór að því þó ég hafi verið í fótbolta á meðan það gerðist. Svo að here goes... og þið megið hlæja að vild.

Á leik BN og 6. apríl (frumlegasta nafn ever!) var ég að spjalla við Jónu, Svönu og Þóru. Fótboltaæði var í okkur, EM á fullu og sumarandinn á sveimi... Anyways. Við tókum þá heimskulegu ákvörðun að fara í fótbolta seinna um kvöldið. Við reyndum að fá fleiri stelpur með okkur í fótbolta, Auður Jóna sló til og við hittumst klukkan níu um kvöldið. Okkur fannst þetta góð hugmynd, að stofna svona áhugakvennalið, fara að leika okkur í sumar í fótbolta. Við vorum bara fimm og spiluðum á eitt mark. Við skemmtum okkur og vorum yndislega lélegar. Stoppuðum til þess að kjafta, héldum áfram og allt var í góðu. Svo ákvað eitthvað gáfnaljós að taka myndir af okkur (Þóra being the gáfnaljós). Ég átti að vera með boltann, Svana átti að "tækla" mig og við hlógum og tókum eina mynd. Svana lá í grasinu með fótinn úti, ég hoppaði og enn vorum við að skemmta okkur. Svo var ein mynd í viðbót, ég hoppaði, Svana "tæklaði" mig og sparkaði smá í boltann, sem ég lenti svo á. Missteig ég mig þá og vissi það um leið og ég lenti að ég hafi tognað. Þá hætti þetta að vera gaman og ég lá þarna, hugsaði: FOKK, það eru 4 dagar í ferðina út! Þegar stelpurnar tóku mig út skónnum og sokknum þá sáu þær bólgu og ætluðu að fara með mig og ná í kælipoka. Ég vildi fara á sjúkrahúsið þar sem ég var að fara út og þá tóku stelpurnar mig í blöndu af kóngastól og bóndabeygju yfir ALLAN gervigrasvöllinn og ég er svo langt í frá sú léttasta. Stoppa þurfti nokkrum sinnum til þess að skipta um, jafna hæðina (gekk ekki að hafa Jónu og Auði Jónu) og svo fórum við á sjúkrahúsið.
Kallaður var út læknir, við biðum í nokkurn tíma, þegar hún kom kallaði hún út geislafræðing. Þær tóku myndir og sögðu mér að ég væri brotin. Ég spurði: "Eruð þið ekki að grínast?" Og svarað var: "Við grínumst ekki með svona." Þá var kallaður skurðlæknir til þess að sjá hvort ég þyrfti að fara í aðgerð og enn beið ég, eftir þriðju manneskjunni. Hann sagði að hann myndi senda myndirnar norður, setja bráðarbirgðagips og ég myndi heyra í þeim daginn eftir. Á meðan ég beið eftir því að fá verkjalyf og að gipsið þornaði lá ég, hugsaði ekki um annað en það að ég kæmist ekki á Hróarskeldu og þið getið ekki ímyndað ykkur hversu fokking svekkt ég var og er enn.
Ég fór heim og sagði fjölskyldunni heima frá þessu. Mamma sprakk bókstaflega út hlátri. Hún frussaði hlátrinum útúr sér, svo góð er hún. Þeim fannst þetta fyndið, og þetta er fyndið, en um leið svo klikkað ömurlegt. Við töluðum um að ég myndi bara fá hjólastól úti og redda mér þarna. Bjarmi og Víkingur voru svo tilbúnir til þess að hafa mig á hækjum þarna og hjálpa mér, þó ég er viss um það að þeir hefðu ekki haft þolinmæðina ef til þess kæmi.
Daginn eftir var hringt frá sjúkrahúsinu. "Ertu búin að borða í dag?" -"Já, ég er búin að borða smá, ekki mikið..." -Já hann Kristinn vill senda þig norður í aðgerð." -"NEI!" -"Jú, geturðu komið á sjúkrahúsið?" Ég fór út og sagði mömmu frá þessu, þá missti ég mig meira og grét af svekkindum, pirringi og stressi. Við fórum tvær keyrandi norður, það var ekki það besta í heimi, sérstaklega þar sem ég var að drepast í fætinum, var á fastandi og mátti EKKERT borða eða drekka og það var steik í bílnum alla leiðina! Kom svo í ljós að ég færi ekkert í aðgerð þennan dag svo ég hefði mátt borða og fá mér eitthvað að drekka. Var þá frekar pissed.
Fór í aðgerð á þriðjudegi, svæfð um hálf níu, pínu stressuð yfir því af því að það er ekki gott að vakna eftir svæfingu, vaknaði aðeins seinna með plötu og sex skrúfur við ökklann, og fór heim á miðvikudegi.

Er núna á hækjum í 6 vikur, 4 vikur og 3 dagar eftir, sem þýðir að tæknilega séð má ég ekki stíga í fótinn um Verslunarmannahelgi. Með smá heppni (sem ég á skilið), get ég fengið leyfi til þess að stíga í fótinn þá helgi.

Svo mitt sumar fór í vaskinn. Ég er enn svekkt yfir því að hafa ekki komist á Hróarskeldu. Meika svona varla að hugsa til þess að ég sé ekki þarna, þegar Bjarmi og Víkingur eru þar. Hefur verið erfitt að heyra í þeim því þeir skemmta sér í góða veðrinu. Ég geri EKKERT í sumar nema að hanga heima, og vera bitur. Svo næst þegar þið sjáið mig megið þið faðma mig... nema ég er ekkert mikið fyrir þannig persónulega nánd frá þeim sem ég þekki ekki. Allavega...

Hvernig er sumarið ykkar búið að vera?

-BirtaS-